De volgende ochtend was een herhaling.Ton was weer in de weer voor koffie/en theewater. Van albert.nl en Inge en de bakker waren nog voldoende ingrediënten beschikbaar voor het ontbijt. Alleen voor de lunch was er niet voldoende, dus vonden de jongens dat ze maar eens rustig in Sigtuna zouden gaan winkelen terwijl wij meiden op het showterrein aan het werk waren. ´s Zondags waren in het Harry Potterdorpje de winkels gelukkig ook open, zodat er vers brood en andere lekkere dingen gehaald konden worden, dus, hup, honden inladen. Onszelf inladen, en ríjden maar. Netjes op tijd bij de veterinaire, daar herkenden ze de entingboekjes, én onze vrolijke gezichten, en daar gingen we dus voor de volgende ronden. Borstelen, kuiven opmaken, zónder lak, dat is even wennen . Met behulp van elastiekjes en een beetje vlechtwerk wat tegenkammen kom je een heel eind. En omdat niemand lak gebruikt ,laat je de honden lekker in de wind staan en gaan de haartjes vanzelf wel hoog staan. Vandaag dus de, tikar, zoals ze hier de teven noemen. Start weer met de apricot-silver special. Met Marle stond ik in de kampioensklas dus was ik nog niet meteen aan de beurt. Het was ‘s morgens al behoorlijk warm en de weergoden moeten gedacht hebben dat mens en dier wel een verfrissing konden gebruiken. Daar zat natuurlijk niemand op te wachten, maar ja hoor, het begon te regenen. De temperatuur kelderde ineens. Wat iedereen aan jassen, dekens, regenjassen en paraplu´s bij zich had kwam tevoorschijn. De Zweden zijn hier beslist op voorbereid met buitenshows van mei tot oktober. Wij Hollanders dachten ,nu gaan ze pauze houden maar zó werkt dat daar niet. Wat nu volgde was héél leuk! De honden die de ring in moesten werden begeleid, uiteraard door de handler, maar daarbij kwam nu óók een parapludrager. Hup de ring in, onder de paraplu, paraplu aan de kant,honden lopen, paraplu weer boven de honden, onder de tent stond de keurmeester, nu weet ik ook waarom die tent zo groot was, en keurde de individuele honden, dan kwam de paraplu weer opdagen en werd de hond weer op een droge plaats gebracht. Volgende patiënt. Je moest wel opletten wanneer je aan de beurt was maar zo bleef iedereen redelijk droog. Als elke hond apart gekeurd was, ging de hele groep weer in de ring, alle parapluutjes werden bereid gehouden, de honden liepen nog een laatste rondje in de regen en werden dan voorzien van de eventuele lintjes, parapluutjes er weer boven en honden en mensen weg. Of het een ingestudeerd ballet was. Zoiets moet je in Holland proberen!! Wil was die dag met Camille en Elianne met Annabel met obedience aan de beurt en het enige wat mij daarvan is bijgebleven is wat ik Bart erover hoorde vertellen; "die keurmeester kan ik wel villen, elke keer stond hij met een bordje in z'n hand en riep naar Wil, nul punten, en dan die zelfvoldane grijns op z'n gezicht!"Ik heb er niets van gezien omdat ik aan de andere kant van het veld bezig was. Wil zelf was héél tevreden, want Camille had prima gelopen op een voor hem vreemd terrein met alle luchtjes en verleidingen. Wat wil een mens nog meer !!!! Zoals Wil zei, ik heb het zelf niet goed gedaan, wat ik me héél goed kan voorstellen vanwege de geldende andere regels De jongens hadden intussen voor de lunch gezorgd dus tussen de bedrijven door konden we een hapje en wat voor de dorst halen en konden we weer verder Individueel werd aan de keurmeesters gevraagd of ze een regenpauze wilden houden maar de meesten, voorzien van een regenjas, gingen gewoon door. Er was her en der even vertraging als het té hard ging, maar dat mocht hem de pret niet drukken. We gingen gewoon rustig verder. Tótdat………. We hadden al eens naar boven gekeken en prachtige, onheilspellende luchten gezien. Her en der begonnen er bliksemstralen naar beneden te komen, er stak een windje op maar iedereen zat nog rustig in het gras of op zijn stoeltje en keek wat er in de ringen allemaal gebeurde. De wolken kregen diverse kleuren van inktzwart tot zilvergrijs en alle variaties daartussen, ook de lagen waren onderling goed te zien je zag ze in diverse lagen patronen draaien, het was een prachtig gezicht. Het bliksemen was nu rondom te bewonderen twee onweersbuien tegen elkaar in allemaal flitsen tegelijk. Het schouwspel bóven ons was haast nog mooier dan op het showterrein. We begonnen elkaar wél aan te kijken! Wat ging er allemaal gebeuren. Zachtjes aan begon het te sputteren, parapluutjes kwamen weer tevoorschijn, gingen ook weer weg… en opééns een ontzettende windvlaag, je hóórde hem komen. De grote keurmeestertent dreigde de lucht in te vliegen.Minstens dertig mensen die daar onder stonden hebben hem vastgehouden en jawel hij ís blijven staan! Diverse andere tenten hebben het niet overleefd. Ook onze tent heeft het begeven, we hebben hem vastgehouden met een man, vrouw, of vijf, maar het ging dusdanig hard en snel dat de bevestigingsbuizen gewoon omgebogen waren. De honden stonden onder de tent en Elianne heeft de boel dusdanig opgehouden dat hij niet op onze woefen terechtkwam. Bart was ondertussen al de trailer gaan halen en heeft hem weer, pétje af, netjes tot op onze plek gebracht. De honden stonden geduldig onder de overblijfselen van onze tent, ze vonden het geloof ik een spelletje. We hebben ze nét zo makkelijk als steeds ingeladen en in hun eigen benches gezet. Daarna zo goed als het ging de rommel van de tent opgeruimd en de rennen tafels en andere dingen in de trailer gezet. Het is geweldig als je dusdanig veel ruimte hebt dat je het er voor het gemak zó in kan zetten en naderhand nog wel even kan kijken of het netjes staat. Lang leve Bart en de trailer. Op het showterrein was de boel toch maar even gestopt. Naderhand hoorden we dat er gebeld was met de plaatselijke weerdienst en gevraagd wat er verder nog voor onheil werd verwacht. Ik heb werkelijk géén idee van tijd gehad die middag, we zijn gewoon op het veld gebleven tot er besloten werd dat het nu veilig genoeg was om verder te gaan. Het weer was weer opgeknapt, er kwam weer blauwe lucht tevoorschijn en de zon kwam ook weer kijken. En dus, business as usual !´Gewéldig !! Half negen waren alle onderdelen van de show afgewerkt of er niets was gebeurd iedereen genoot van de laatste plaatsingen niemand die om drie uur naar huis wilde of klaagde dat het te lang duurde. Je merkte dat de Zweden gewend zijn aan buitenshows en daarvoor vaak ook lange afstanden moeten maken Ze gaan daar heel wat relaxter mee om dan wij. Ook hier is natuurlijk weer de vraag, maar wat hebben jullie nu gedáán Mensen ongelooflijk maar waar, door al die toestanden en omdat we verschillende keren gewoon met z´n allen tegelijk op verschillende terreinen stonden, ik heb geen idee. Tegelijk met Charlotte moest Marle en Wil en Elianne waren bij obedience bezig. Ik stond met Charlotte te showen terwijl Inge, Marle standbij hield, toen kwam Wil van het andere veld en hoorden, zowel Charlotte als ik, haar roepen, Oh, is Catharina al bezig met Charlo ?? en Charlotte’s aandacht was beslist even op een héél laag pitje en verder ben ik gewoon doorgegaan. Charlotte is als 5e geëindigd in een behoorlijk grote ring met een mooi keurrapport Daarna moest Marle en die heeft de hele dag voor geen meter gelopen en ja hoor de volgende dag was ze loops. Ze heeft wel een mooi rozet gekregen in de kampioenenparade maar níet omdat ze zichzelf zo goed liet zien. Terzelfder tijd stonden Inge en Elianne in de ring bij de non-trims, Inge deed het geweldig in de veteranenklasse met ons Eloise 1e. Muis en Annbelle hadden in de openklasse bij de non-trims een respectievelijk 3e en 5e plaats. Elianne met Annabel heeft ook een 1e of 2e prijs behaald met obedience maar hoe precies, ik weet het niet. Het zal wel vermeld worden door de desbetreffende dames.   De donderbui die over het showterrein was gekomen, had natuurlijk ook het campingterrein waar wij stonden bereikt met alle gevolgen van dien. De tenten waren nat, mijn koepeltentje was ingeregend op een hoek.Alles stond nog overeind wat een compliment inhield voor de tentenbouwers! Nog een nacht slapen in de natte boel trok ons niet zo aan. Máár, jawel hoor, ons aller Bart was maar eens gaan praten met Robert van het restaurant en ook van het hotel, en had voor onze groep een maaltijd georganiseerd en wat wij nóg prettiger vonden, drie kamers voor onze ploeg! Dus nu hoefden wij niet meer in de natte plensboel te slapen.Hoi! Na de heerlijke,gezellige maaltijd waarbij we een paar keer van tafel moesten verwisselen en eindigden aan een tafel samen met de keurmeesters van de dag, met daarbij nog steeds wijn uit de voorraad zijn we naar de camping gegaan om daar de natte boel te verzamelen, zo goed als het ging bij elkaar te pakken in het natte gras en het was nog een hele boel. Nat neemt het meer ruimte in dan droog en we moesten werkelijk in een sneltreinvaart pakken want het werd inmiddels hartstikke donker. Het had wel iets maar je brak je nek over andermans scheerlijnen. Ton reed heen en weer met de BMW naar en van de trailer om alles te verstouwen. Alleen Elianne met poedeldame Annabelle bleef op de camping want die had nog 14 dagen kajakvakantie. Geluk moet een mens hebben.!! Okay, alles ingeladen, camping betaald en weer terug met alle natte spullen in de trailer naar het showterrein en het hotel. Daar konden we lekker douchen, de honden lekker koel op een houten vloer liggen en ik in een écht bed slapen. Zálig !! Ook Gerty, onze Zweedse vriendin en organisatrice was in dat hotel ,dus hebben we ´s avonds laat nog even lekker zitten kletsen en Gerty geroemd om de geweldige goed georganiseerde show. Toen werd het beslist bedtijd want, ja hoor, de wekker ging weer zeer bijtijds af voor de terugreis. Naar huis terug